rozwińParafia Świętej Trójcy
zwiń
Parafia Świętej Trójcy

Parafia Świętej Trójcy

Najstarszym zabytkiem świątyni jest późnogotycki obraz "Ukrzyżowanie" pochodzący z początku XVI w. znajdujący się w prawym bocznym ołtarzu. W nastawie ołtarza widnieje płaskorzeźbiona scena koronacji Najświętszej Marii Panny.

Z kart pielgrzyma - dzień II - Lizbona

Z kart pielgrzyma - dzień II - Lizbona

Drugiego dnia naszego pielgrzymowania udaliśmy się w podróż z Toledo w Hiszpanii do Lizbony w Portugalii (ok. 600 km). Naszym oczom ukazało się piękne miasto, do którego wjechaliśmy najdłuższym mostem w Europie, który spina brzegi rzeki Tag - Mostem Vasco da Gamy.

Jego długość wynosi 17,2 km., składa się z sześciu pasów ruchu, a został otwarty dla ruchu samochodowego w czasie odbywających się międzynarodowych targów Expo ’98. Budowlę nazwano imieniem żeglarza Vasco da Gamy w pięćsetną rocznicę odkrycia przez niego drogi morskiej z Europy do Indii.

Lizbona to stolica i największe miasto Portugalii, położone  nad rzeką Tag przy jego ujściu do Oceanu Atlantyckiego. Miasto stanowi centrum polityczne, ekonomiczne i kulturalne kraju. Cała metropolia  ma ok. 3 miliony mieszkańców, czyli co 3 Portugalczyk mieszka w tym mieście.

Region Lizbony jest najbogatszym regionem w Portugalii, jest również politycznym centrum Portugalii, ponieważ ma tu swoją siedzibę rząd oraz głowa państwa.

Obszar dzisiejszej Lizbony zamieszkany był co najmniej od czasów rzymskich.  W VIII wieku miasto zostało zajęte przez Maurów z Afryki północnej. W 1147 roku została zdobyta przez pierwszego władcę Portugalii, Alfonsa I Zdobywcę, przy pomocy krzyżowców. W 1255 roku król Alfons III przeniósł stolicę Portugalii z Coimbry do Lizbony. W 1290 powstał w Lizbonie uniwersytet.

W okresie wielkich odkryć geograficznych (XV-XVII wiek) z Lizbony, a ściślej z jej portu Belém, wyruszyło wiele wypraw morskich, które przyczyniły się do rozwoju królestwa i jego stolicy.

W dzień Wszystkich Świętych 1 listopada 1755 miało miejsce kolejne potężne trzęsienie ziemi (9 stopni w skali Richtera), które pochłonęło ok. 60 000 ofiar i praktycznie zrujnowało Lizbonę. Przetrwały jedynie zabudowania dzielnic Alfamy i Belém. Z inicjatywy ministra króla José I, markiza Pombala miasto zostało odbudowane.

 

Nasz pobyt rozpoczynamy od Mszy Św. w Kościele Św. Antoniego, po portugalsku Igreja de Santo António de Lisboa, który znajduje się w centrum Lizbony, w najstarszej dzielnicy Alfama. Jest on poświęcony świętemu Antoniemu z Lizbony, który znany jest na całym świecie, jako św. Antonii z Padwy. Zgodnie z tradycją, kościół św. Antoniego został zbudowany na miejscu, gdzie święty urodził w roku 1195. Święty Antonii tak naprawdę nazywał się Fernando de Bulhoes, a w roku 1220, podczas studiów w mieście Coimbra, wstąpił do zakonu franciszkanów, przyjmując imię Antonio. Dziś na miejscu jego urodzin stoi jeden z najbardziej popularnych kościołów w Lizbonie, który posiada również swój polski akcent, a to za sprawą Jana Pawła II. W dniu 12 maja 1982 roku papież Jan Paweł II odwiedził ten kościół. Odsłonił on posąg świętego Antoniego na placu przed kościołem i modlił się w krypcie, która oznacza miejsce, gdzie święty się urodził. W miejscu domu rodzinnego, w którym urodził się św. Antonio, a który znajduje się bardzo blisko lizbońskiej Katedry Sé, została wybudowana najpierw kaplica, która została przebudowana w XVI wieku, za czasów panowania króla portugalskiego Manuela I w kościół. Kościół ten w roku 1730 został przebudowany i odnowiony przez króla Jana V, a w roku 1755, jak wiele innych lizbońskich budowli, zniszczony przez katastrofalne w skutkach trzęsienie ziemi. Kościół został  całkowicie przebudowany po roku 1767 w stylu barokowo-rokokowym i to właśnie wtedy  dostał swój wygląd, który podziwiać można dziś.  Znajdują się w nim płytki azulejos z XVII wieku przedstawiające życie św. Antoniego. Jest on nie tylko patronem Lizbony, ale także rzeczy zagubionych oraz nowożeńców .Niezwykły jest ogromny kult, jakim darzą św. Antoniego Portugalczycy. Można usiąść na chwilę w kościele i zobaczyć, jak przychodzący tu ludzie dotykają obrazu św.  Antoniego „na szczęście”. Nasza grupa pielgrzymkowa miała zaszczyt po Mszy Św. ucałować relikwie świętego.

 

Niedaleko znajduje się Katedra Sé, której pełna nazwa brzmi Katedra Najświętszej Maryi Panny w Lizbonie. W Lizbonie mówi się na nią po prostu Sé de Lisboa. Jest to najstarszy kościół w Lizbonie, którego historia sięga czasów zdobycia Lizbony przez krzyżowców. Cechuje go nie tylko ciekawa architektura i historia, ale również tłumy turystów, gdyż jest to jeden z najważniejszych zabytków Lizbony.

  Historia Katedry Najświętszej Maryi Panny w Lizbonie rozpoczyna się roku 1147, kiedy to Lizbona zostaje odbita z rąk Maurów przez pierwszego króla Portugalii – Afonso Henriques – któremu pomagali rycerze z północnej Europy, a wszystko to działo się w ramach II krucjaty krzyżowej. Pierwszym biskupem katedry wybudowanej na miejscu największego meczetu Maurów został Gilbert z Hastings.

Trzęsienia ziemi zawsze były problemem nie tylko dla katedry, ale i całej Lizbony. Katedra Sé bez większych szwanków przeszła przez trzęsienie z roku 1531, jednak najgorsze było dla Katedry Sé trzęsienie w 1755, które zniszczyło m.in. główną kaplicę i królewski panteon. Najstarszy kościół w Lizbonie został odbudowany po tym kataklizmie, a swój obecny wygląd katedra otrzymała na początku XX wieku.

Budowa katedry trwała od roku 1147 do pierwszej dekady XIII wieku, a została ona wybudowana w stylu romańskim i w tym samym czasie w katedrze zostały umieszczone relikwie św. Wincentego z Saragossy, który jest patronem Lizbony. W następnych wiekach zmodernizowano wnętrze katedry nadając jej gotycki charakter, a król Afonso IV stworzył w jej wnętrzu królewski panteon dla siebie i swojej rodziny.

Lizbońska katedra jest wybudowana na planie krzyża łacińskiego z trzema nawami. Główna fasada Katedry Sé przypomina starą katedrę w Coimbrze, a ma ona charakter obrony – wyróżniają ją dwie wieże zwieńczone flankami grube mury  oraz piękne rozetowe okno. Tego typu architektura jest charakterystyczna dla większości najstarszych kościołów w Portugalii. Długość katedry to 90 metrów, szerokość 40 metrów, a wysokość w najwyższym punkcie 12 metrów.

 

Zwiedzanie w tym dniu kończymy w  jednym z największych zabytków i najciekawszych atrakcji turystycznych Lizbony - Klasztorze Hieronimitów czyli Mosteiro dos Jeronimos. Zachwycił nas i to nie przypadkowo! Będąc w Lizbonie i nie zobaczyć Mosteiro dos Jeronimos, to jak być w Paryżu i nie widzieć Wieży Eiffla. Klasztor Hieronimitów, leżący w dzielnicy Belem, silnie związanej z portugalską kartą Wielkich Odkryć Geograficznych, to jeden z dwóch zabytków Portugalii, położonych w Lizbonie, a wpisanych na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO, zaś w 7 lipca 2007 r. został ogłoszony jednym z Siedmiu Cudów Portugalii.

 Klasztor Hieronimitów jest jednocześnie jednym z najpiękniejszych i najwspanialszych przykładów stylu manuelińskiego, z którego słynie Portugalia. Jest to styl architektoniczny późnego gotyku. Rozwijał się w Portugalii za panowania króla Manuela I Szczęśliwego. Łączy gotyk z rzeźbami o morskich motywach i elementami orientalnymi. Znajdziemy tu sferę armilarną  – przyrząd astronomiczny, będący modelem sfery niebieskiej, służący do wyznaczania współrzędnych równikowych i ekliptycznych. Używany od starożytności do XVI wieku, m.in. przez Mikołaja Kopernika. Jej przedstawienie od 1813 roku widnieje na herbie Portugalii.

13 grudnia 2007 r., podczas szczytu Unii Europejskiej, na terenie klasztoru podpisano formalnie tzw. Traktat Reformujący Unię Europejską, odtąd nazywany Traktatem Lizbońskim.

Początków budowy Klasztoru Hieronimitów można szukać w 1496 roku, kiedy to król Manuel I wystosował zapytanie do Stolicy Apostolskiej z prośbą o pozwolenie na budowę klasztoru przy brzegu rzeki Tag. Jednym z motywów budowy Klasztoru Hieronimitów było stworzenie panteonu dla rodu Avis-Beja, którego to król Manuel I był pierwszym monarchą.

Klasztor zastąpił kościół, który istniał w tym miejscu i był dedykowany Najświętszej Marii Pannie z Belem, a w którym to mnisi z Zakonu Chrystusa zapewniali duchową opiekę dla marynarzy i żeglarzy. Budowa Klasztoru Hieronimitów rozpoczęła się w 1501 roku i została zakończona ponad 100 lat później i w dużej mierze została sfinansowana z zysków, które pochodziły z handlu przyprawami sprowadzanymi z basenu Oceanu Indyjskiego.

Klasztor ma ponad 300 metrów długości i jest on wykonany w większości z wapienia. Przy budowie klasztoru pracowało kilku architektów. Powstały obiekt jest uważany za perłę stylu manuelińskiego w Portugalii i jedno z najważniejszych dzieł w architekturze portugalskiej. Król Manuel I wybrał Zakon św. Hieronima, nazywany również Hieronimitami, do opieki nad powstałym klasztorem, stąd też obecna nazwa – Klasztor Hieronimitów. Zakon Hieronimitów zajmował klasztor do 1834 roku, kiedy to nastąpiła kasacja zakonów w Portugalii.

W 1604 roku klasztor został ogłoszony królewskim panteonem. Ważne jest to, że klasztor w dużej części przetrwał tragiczne trzęsienie ziemi z 1755 roku, które poważnie zniszczyło większą część Lizbony.

W XIX wieku mnisi opuścili klasztor, a kościół przylegający do klasztoru zaczął pełnić funkcję kościoła parafialnego nowej parafii – Belem.

Grupa nasza zwiedziła  wchodzący w skład kompleksu klasztornego – Kościół Najświętszej Marii Panny w Belem. Kościół został zaprojektowany na planie krzyża łacińskiego i składa się z trzech naw o tej samej wysokości. Zdobione sklepienie podtrzymuje sześć masywnych kolumn.

Wchodząc do kościoła zobaczyliśmy dwa okazałe nagrobki – po lewej stronie znajduje się nagrobek Vasco da Gamy (1468-1523) , a po prawej stronie jest pochowany pisarz Luís de Camoes (1527-1570). Oba nagrobki zostały wykonane w stylu neomanuelińskim w XIX wieku przez Costa Mota. Następnie w północnej ścianie zobaczyć można konfesjonały, a na południowej ścianie kościoła znajdują się potężne i kolorowe witraże.

W transepcie po lewej stronie pochowany jest Kardynał-Król Dom Henrique oraz dzieci króla Manuela I, a po prawej stronie marmurowe słonie podtrzymują grób króla Sebastiana oraz potomków króla Jana III. Warto również zwrócić uwagę na ołtarz główny zamówiony przez królową Katarzyną, żonę Jana III, w 1571 roku. Został on wykonany w stylu manierystycznym przez Jerónimo de Ruao. Po bokach znajdują się groby królów Manuela I  i  jego żony Marii Aragońskiej, oraz Jana III i jego żony Katarzyny Habsburg. Obrazy w ołtarzu przedstawiają m.in. Pasję Chrystusa i są autorstwa Lourenço de Salzedo.

Wieczór kończymy wizytą w znajdującą się blisko klasztoru Casa de Pasteis de Belem, ale nie było dla naszej grupy miejsca… Nie rezygnujemy! Będziemy tu rano kolejnego dnia.

 

 

G.D.

Z kart pielgrzyma - dzień II - Lizbona Z kart pielgrzyma - dzień II - Lizbona Z kart pielgrzyma - dzień II - Lizbona Z kart pielgrzyma - dzień II - Lizbona Z kart pielgrzyma - dzień II - Lizbona Z kart pielgrzyma - dzień II - Lizbona Z kart pielgrzyma - dzień II - Lizbona Z kart pielgrzyma - dzień II - Lizbona Z kart pielgrzyma - dzień II - Lizbona Z kart pielgrzyma - dzień II - Lizbona Z kart pielgrzyma - dzień II - Lizbona Z kart pielgrzyma - dzień II - Lizbona
 
2 stycznia 2018

powrót