rozwińParafia Świętej Trójcy
zwiń
Parafia Świętej Trójcy

Parafia Świętej Trójcy

Najstarszym zabytkiem świątyni jest późnogotycki obraz "Ukrzyżowanie" pochodzący z początku XVI w. znajdujący się w prawym bocznym ołtarzu. W nastawie ołtarza widnieje płaskorzeźbiona scena koronacji Najświętszej Marii Panny.

ks. Ignacy Nawacki 1919 - 1927

 

ks. Jan Krysiński 1927 - 1935

 

ks. Władysław Rolbiecki 1935

 

ks. Hugon Ruchniewicz 1935 - 1939

Hugon Ruchniewicz urodził się 12 lutego 1902 roku w Paczewie k. Sierakowic w powiecie kartuskim, w diecezji chełmińskiej. Rodzicami jego byli Rudolf, nauczyciel szkół powszechnych, i Otylia z d. Kwas. Przyszły duchowny miał liczne rodzeństwo. Składało się ono z trzech sióstr: Jadwigi, Elżbiety i Heleny, oraz trzech braci: Jerzego, Rudolfa i - najmłodszego - Jana. Jadwiga, tak jak brat, odczuła powołanie do życia konsekrowanego, wstąpiła w szeregi elżbietanek i przyjęła imię Cecylia. Decyzja o wyborze życia zakonnego w przyszłości zaprowadziła ją do powstańczej Warszawy, a stamtąd do domu zakonnego w zniszczonym wojną Wrocławiu, gdzie została matką generalną.
Po ukończeniu szkoły podstawowej Hugon rozpoczął naukę w gimnazjum klasycznym w Wejherowie. W Collegium Leoninum był od 1919 do 1921 r.2, wychowywany przez ks. Alfonsa Jankowskiego, a po jego śmierci przez ks. Hugona Panskego. Po ukończeniu gimnazjum wstąpił do Seminarium Duchownego w Pelplinie. Święcenia kapłańskie otrzymał 1 listopada 1925 r. w Rzymie. Po święceniach pracował na parafiach w Papowie Toruńskim i w Łęgu k. Chojnic. W 1926 r. obronił pracę dyplomową na rzymskim Angelicum pt. De intentione ministri. W1927 r. został wikariuszem w parafii katedralnej w Pelplinie. Prócz tego w latach 1927-31 był wykładowcą w szkole dla młodzieży katolickiej w Pelplinie - słynnym Collegium Marianum. W 1935 r., dekretem ks. biskupa Stanisława Okoniewskiego, objął parafię Świętej Trójcy w Kościerzynie po księdzu Krysińskim. Uroczystego wprowadzenia go na stanowisko proboszcza dokonali m.in.: ks. dr Leon Heyke, ks. Władysław Landowski oraz Hilary Jastak. W Kościerzynie ks. Ruchniewicz zajmował też stanowisko dziekana kościerskiego. Dał się poznać jako utalentowany duszpasterz i sprawny administrator. Zdobył znaczny autorytet wśród miejscowej społeczności. Został zamordowany przez hitlerowców we wrześniu 1939 r., o czym informuje pamiątkowa tablica na ścianie zewnętrznej kościoła Świętej Trójcy, od strony Rynku.

 

ks. Władysław Landowski 1945 - 1960

Ks. Władysław Landowski urodził się w Śliwicach 19 kwietnia 1908 r. Nauki gimnazjalne rozpoczął w Pelplinie, a maturę zdał w Chełmnie. W1928 r. wstąpił do Seminarium Duchownego w Pelplinie. Święcenia kapłańskie przyjął z rąk ks. bpa Stanisława Okoniewskiego w grudniu 1933 r. Po święceniach został skierowany jako wikariusz do parafii Świętej Trójcy w Kościerzynie, gdzie pracował do 1939 r. W czasie wojny ukrywał się w Borach Tucholskich w okolicach Śliwic. Po zakończeniu wojny wrócił do Kościerzyny, został administratorem, wicedziekanem, a następnie proboszczem kościerskim. Jako proboszcz dokonał dzieła rozbudowy cmentarza, odnowił zabytkową Drogę Krzyżową, a wieżę fary kościelnej pokrył blachą cynkową. Wznowił nabożeństwa w Wąglikowicach, gdzie postawiono kaplicę barakową.
Pierwszą kompanię do Wejherowa poprowadził jako neoprezbiter w 1934 r. Za prowadzenie pielgrzymek otrzymał podziękowanie od ks. Kazimierza Józefa Kowalskiego biskupa chełmińskiego: „W specjalności podkreślam wybitnie gorliwy udział ks. dziekana w corocznej pielgrzymce do Kalwarii Wejherowskiej, czym ks. dziekan podtrzymał nie tylko wiekową tradycję parafii, ale i ducha pobożności i przy wiązania do Kościoła parafii kościerskiej".
Z okazji 15. pielgrzymki otrzymał od pątników kościerskich specjalny dyplom gratulacyjny. Oprawiony w ramki i zawieszony na plebanii stanowił przedmiot dumy proboszcza Landowskiego10. W chwili jego śmierci (17 czerw ca 1960 r.) obraz ten okryto kirem. W pogrzebie księdza Landowskiego brało udział 80 księży i przedstawiciel franciszkanów wejherowskich - o. Klemens. W czasie pogrzebu orkiestra zagrała mu pieśń pielgrzymkową Marsz, marsz, me serce, na Kalwaryję.

 

ks. Marian Szczurkowski 1960 - 1976

Marian Szczurkowski urodził się 9 sierpnia 1906 r. w Gdańsku Wrzeszczu. Ochrzczony został tam 15 sierpnia 1906 r. w kościele Najświętszego Serca Pana Jezusa. Sakrament bierzmowania otrzymał w Kościerzynie w 1927 r. Uczęszczał do Gimnazjum Klasycznego w Kościerzynie, gdzie złożył egzamin dojrzałości, a następnie wstąpił do Seminarium Duchownego w Pelplinie. Święcenia kapłańskie otrzymał z rąk ks. biskupa Stanisława Wojciecha Okoniewskiego 23 grudnia 1933 r.15 Był wikariuszem w Chojnicach i w Grudziądzu, gdzie pełnił też funkcję sekretarza grudziądzkiego oddziału „Caritas". W1937 r. otrzymał Srebrny Krzyż Zasługi za pracę charytatywną. W czasie wojny aresztowało go gestapo. Po zwolnieniu pełnił funkcję kapelana sióstr elżbietanek, ponadto pomagał duszpastersko w Małym Tarpnie, a następnie w farze grudziądzkiej. Po wyzwoleniu w 1945 r. organizował na nowo duszpasterstwo w grudziądzkiej farze. Otrzymał też nominację od bp. Spletta na dyrektora diecezjalnego „Caritas".
Dekretem z 3 sierpnia 1945 r. ks. Szczurkowski został administratorem parafii Najświętszej Maryi Panny w Grudziądzu. Przeprowadził remont kościoła i plebanii, usuwając zniszczenia wojenne. Ponadto założył biura i magazyny centrali diecezjalnej „Caritas". 7 września 1947 r. został przez Episkopat wybrany wicedyrektorem Krajowej Centrali „Caritas" w Polsce, a w następnym roku dyrektorem. Z tego stanowiska zrezygnował w styczniu 1950 r., a dekretem biskupa ordynariusza został delegatem biskupim oraz kapelanem w domu generalnym sióstr pasterek w Jabłonowie. Od 1953 r. był administratorem parafii św. Mateusza w Starogardzie.
W październiku 1958 r. objął administrację parafii Świętej Trójcy w Kościerzynie. Po śmierci ks. Władysława Landowskiego (1960) został tu pro boszczem. Posługę tę pełnił do 1976 r. Obdarzony tytułem prałata sprawował funkcję dziekana kościerskiego. W pielgrzymce kościerskiej uczestniczył trzy razy: w 1960, 1961 i 1963 r. Odwiedzał też pielgrzymów na trasie, poruszając się początkowo motocyklem, a potem samochodem. Ponadto jako proboszcz był odpowiedzialny za całość pielgrzymki sformowanej w Kościerzynie; na jego barkach spoczywało uzyskanie zezwolenia na przejście pątników przez powiaty: kościerski, kartuski i wejherowski.
W1976 r. został przeniesiony w stan spoczynku do Gdyni Redłowa. Zmarł w niedzielę 8 czerwca 1986 r. w wieku 80 lat, przeżywszy 53 lata w kapłaństwie. Uroczystości pogrzebowe odbyły się w kościele parafialnym w Gdyni Orłowie. Pochowany został na tamtejszym cmentarzu parafialnym.

 

ks. Kazimierz Gierszewski 1976 - 1988

Kazimierz Gierszewski urodził się 5 stycznia 1922 r. w Chojnicach z ojca Augustyna i matki Marty z domu Jażdżewskiej. Do szkoły podstawowej uczęszczał w Swornych gaciach. Po ukończeniu VI klasy został przyjęty do Gimnazjum Zakonnego Księży Werbistów w Górnej Grupie. Kiedy wojna przerwała jego naukę, pracował na gospodarstwie swojego ojca w Sworrnych gaciach. W listopadzie 1942 r. został powołany do Wehrmachtu. Jako żołnierz armii niemieckiej, przebywał na terenie Francji i Norwegii. Po dostaniu do niewoli mógł kontynuować naukę w polskich obozach wojskowych. Egzamin dojrzałości zdał w 1947 r. w Lippstadt. W czerwcu tegoż roku wrócił do kraju.
We wrześniu 1947 r. zwrócił się z prośbą o przyjęcie do Seminarium Duchownego w Pelplinie. Święcenia kapłańskie otrzymał 20 września 1952 r. w Pelplinie z rąk ks. biskupa Kazimierza Józefa Kowalskiego. Jego pierwszą placówką kapłańską była parafia Najświętszej Maryi Panny w Grudziądzu. W 1955 r. został przeniesiony na wikariat do parafii Św. Jakuba w Toruniu. 1 czerwca 1961 r. otrzymał nominację na proboszcza parafii Papowo Toruńskie z opinią ks. dziekana Jagły: „Roztropny, taktowny, chętny do posługi kapłańskiej". Posługę w parafii kościerskiej rozpoczął 1 lipca 1976 r. i pełnił ją aż do śmierci, 30 stycznia 1988 r., piastując też godność kanonika honorowego Kapituły Kolegiackiej Chełmżyńskiej i dziekana kościerskiego. W tym czasie dokonał odnowy świątyni parafialnej, budynku parafialnego, a także rozpoczął budowę wielkiego gmachu z pomieszczeniami na plebanię, mieszkania wikariuszowi sale katechetyczne. Dzięki jego współpracy z władzami miasta, urządzono parkingi, targowisko oraz odpowiednie ciągi komunikacyjne.
Zycie kapłańskie księdza Kazimierza Gierszewskiego cechowała pracowitość, uczciwość i zaangażowanie w zadania duszpasterskie i organizacyjne. Zadbał o wnętrze kościoła, sprawiając nowy ołtarz posoborowy i nową posadzkę. Wystąpił z projektem zorganizowania nowych parafii w Skorzewie i Łubianie. W 1986 r. przeszedł stan zawałowy i przebywał w szpitalu w Kościerzynie. Po operacji woreczka żółciowego w Gdańsku udał się do swojej siostry w Kartuzach, gdzie po kilku dniach został przewieziony do szpitala. Zmarł w sobotę 30 stycznia 1988 r. o. godz. 6 w szpitalu w Kartuzach. Pochowany został 4 lutego 1988 r. na cmentarzu parafialnym w Kościerzynie.

 

ks. Jan Weltrowski 1988 - 1990

Ksiądz Jan Weltrowski urodził się 24 sierpnia 1937 r. w Chojnicach z rodziców Ignacego i Anny Leiss. Maturę zdał w Korespondencyjnym Liceum Ogólnokształcącym w Chojnicach. Święcenia kapłańskie otrzymał w Pelplinie z rąk ks. biskupa Kazimierza Józefa Kowalskiego 17 grudnia 1961 r.25 Pełnił posługę wikariusza w parafiach w Dobrczu, Nowej Cerkwi, Kamieniu, Rytlu i Nowym Mieście Lubawskim. W1974 r. został wikariuszem ekonomem parafii św. Jana Chrzciciela w Kleszczewie, a od 1977 r. do 1988 r. był jej proboszczem.
Parafię w Kościerzynie objął 20 lutego 1988 r. 19 marca 1988 r. został dziekanem kościerskim. W czasie, kiedy był proboszczem odbyły się trzy piel¬grzymki na Kalwarię Wejherowską, które prowadzili: ks. Ryszard Domin i (dwa razy) ks. Tomasz Pokornowski. Największym wydarzeniem religijnym tych lat było nawiedzenie parafii przez kopię obrazu Matki Bożej Częstochowskiej. Ksiądz Weltrowski zmarł w Gdańsku 13 lipca 1990 r. w wieku 53 lat, w 29. roku kapłaństwa. Został pochowany 18 lipca 1990 r. na cmentarzu w Chojnicach.

 

ks. Marian Szczepiński 1990 - 2015

Ksiądz Marian Szczepiński urodził się 18 października 1945 r. w Barłożnie k. Skórcza, w powiecie starogardzkim. W siódmym roku życia rozpoczął naukę w szkole podstawowej w Barłożnie, którą ukończył w 1959 r. Wychowywał się w rodzinie głęboko religijnej i patriotycznej. Jako kolejny etap edukacji po ukończeniu szkoły podstawowej wybrał Collegium Marianum w Pelplinie. W czerwcu 1964 r. zdał egzamin dojrzałości i zgłosił się do Wyższego Seminarium Duchownego w Pelplinie28. Święcenia kapłańskie otrzymał 7 czerwca 1970 r. z rąk bpa Kazimierza Józefa Kowalskiego, ordynariusza diecezji chełmińskiej. Prymicje odprawił w kościele parafialnym pw. św. Marcina w Barłożnie. O swoim powołaniu kapłańskim tak mówił: „Zawsze chciałem być księdzem (...). O moje powołanie do kapłaństwa, a potem o potrzebne łaski do posługi modliła się mama, która zmarła w 1998 roku. Przeżyła obóz koncentracyjny w Stutthofie. Miała nas sześcioro, wszystkim poświęcała całą uwagę, a jednocześnie, choć nie była osobą wykształconą, stale pisała wiersze i pamiętniki, żywo interesowała się światem kultury, zwłaszcza w jej katolickim wymiarze. Rodzice oboje byli bardzo pobożni. Tata zmarł już w 1972 roku. Mama, odkąd pamiętam, uczestniczyła codziennie we Mszy św. Przykład rodziców, ich świadectwo wiary mobilizuje mnie do wielu kapłańskich działań".
Pierwszy dekret na placówkę duszpasterską ks. Marian otrzymał w dniu święceń - został skierowany do pracy w parafii Piaseczno, w Sanktuarium Matki Bożej Królowej Pomorza. Na tej placówce duszpasterskiej nauczył się wielu form duszpasterstwa, szczególnie dotyczących kultu maryjnego. 1 lipca 1975 r. został wikariuszem w parafii św. Wojciecha w Starogardzie Gdańskim. Po dwóch latach pracy skierował prośbę do biskupa Bernarda Czaplińskiego o przeniesienie do Wejherowa, ponieważ jego pragnieniem było poświęcić się pracy duszpasterskiej wśród ludzi niesłyszących.
Podjął pracę w parafii Świętej Trójcy w Wejherowie, gdzie po roku, obok innych zajęć, rozpoczął duszpasterstwo ludzi niesłyszących. Pierwszym jego doświadczeniem było przygotowanie małej grupy dzieci do Pierwszej Komunii Świętej. W 1979 r. przeszedł do parafii św. Leona, gdzie razem z ks. Piotrem Neumannem zorganizował katechizację i wszystkie formy duszpasterstwa dla niesłyszącej młodzieży i dzieci uczęszczających do szkół specjalnych w Wejherowie30.
W 1981 r. biskup Marian Przykucki skierował go do pracy w parafii Matki Bożej Królowej Polski w Gdyni. Tam ks. Szczepiński przeżył stan wojenny i wszystkie sprawy z nim związane.
Po latach pracy wikariuszowskiej, w czerwcu 1983 r. bp Marian Przykucki zaproponował mu samodzielną placówkę w nowo tworzącej się parafii Skorzewo. W Skorzewie zastał plac pod budowę kościoła oraz ludzi chętnych do podjęcia pracy. W tej parafii wybudował kościół, dom parafialny i cmentarz.
20 lipca 1990 r. otrzymał dekret na urząd proboszcza i dziekana kościerskiego. Pierwsze prace, jakie wykonał w parafii Świętej Trójcy - wspólnie z parafianami - to malowanie i remont kościoła św. Barbary, łącznie z wymianą okien. W 1991 r. przystąpił do odnowienia kościoła parafialnego. Renowacji i konserwacji wymagały ołtarze i inne obiekty w kościerskiej farze. Jako pierwszy odrestaurowano ołtarz Matki Bożej Kościerskiej wraz z obrazem. Następnie odnaleziono zabytkowy obraz Chrystusa Ukrzyżowanego, który wraz z ołtarzem bocznym także poddano konserwacji31.
Jako proboszcz, ks. Marian wytworzył niezwykle ciepły i rodzinny klimat dla kapłanów pracujących w parafii i jednocześnie odwiedzających to miejsce. Wymagający i surowy, potrafi też docenić posługę kapłańską. Jest człowiekiem zasad, przywiązanym do biskupa diecezjalnego i kościoła pelplińskiego.
Ksiądz Marian Szczepiński już jako młody kapłan dał się poznać jako pielgrzym, podejmując trud samotnej wędrówki na Jasną Górę. Zebrał wtedy wiele interesujących doświadczeń, z którymi dzielił się ze swoimi współpracownikami w kapłaństwie. Trud pielgrzyma nie był mu obcy w czasie jego probostwa w Skorzewie. Potrafił wtedy w tej stosunkowo małej miejscowości zorganizować nawet 150-osobową grupę pielgrzymów na Kalwarię Wejherowską. Wraz z nimi przemierzał trasę kompanii kościerskiej. Głosił kazania, a nade wszystko obserwował i czuwał nad zachowaniem pokutnego charakteru pielgrzymki. Jako proboszcz parafii Świętej Trójcy w Kościerzynie zainicjował i rozwinął kościerskie pielgrzymki na Jasną Górę.
Ksiądz Prałat jest kustoszem dwóch sanktuariów maryjnych koronowanych koronami papieskimi. Jednym jest Sanktuarium Matki Bożej Kościerskiej Kró¬lowej Rodzin, której koronacja odbyła się 16 maja 1998 r., w 600-lecie nadania praw miejskich Kościerzynie, pod przewodnictwem nuncjusza apostolskiego ks. abp. Józefa Kowalczyka. Drugim jest Sanktuarium Matki Bożej Bolesnej. Tu koronacja odbyła się 8 czerwca 2002 r. z udziałem ks. prymasa kard. Józefa Glempa oraz licznych biskupów, kapłanów, sióstr zakonnych i wiernych. Obydwa sanktuaria znajdują się na terenie parafii Świętej Trójcy w Kościerzynie.
W czasie pracy duszpasterskiej w Kościerzynie ks. M. Szczepiński otrzymał różnego rodzaju wyróżnienia: w maju 1992 r. Ojciec Święty mianował go swoim honorowym kapelanem, we wrześniu 1993 r. został diecezjalnym referentem do spraw życia konsekrowanego, a 2 lutego 1996 r. kanonikiem honorowym Kapituły Katedralnej w Pelplinie. Otrzymał też nominację na wizytatora diecezjalnego. 2 lutego 2003 r. został wikariuszem biskupim do spraw życia konsekrowanego i sanktuariów maryjnych. Na kolejną prośbę biskupa diecezjalnego Ojciec Święty Jan Paweł II 28 lutego 2003 r. mianował go swoim honorowym prałatem.
Zainteresowanie historią ks. Szczepiński wykazał już w Seminarium Duchownym w Pelplinie, czego wyrazem była jego praca dyplomowa z historii Kościoła, pisana pod kierunkiem ks. Edmunda Piszczą. Pod jego redakcją ukazało się kilka opracowań dotyczących kultu Matki Bożej Kościerskiej i kościoła Świętej Trójcy w Kościerzynie. Ks. Prałat jest uczestnikiem konferencji naukowych, i to nie tylko jako słuchacz, ale też jako prelegent. Przykładem tego jest jego udział 26 września 2006 r. w Wejherowie w konferencji pt. Kult świętych i rola sanktuariów w kształtowaniu tożsamości na Kaszubach, zorganizowanej przez Katolickie Stowarzyszenie „Civitas Christiana" oddział w Wejherowie i tamtejsze Muzeum Piśmiennictwa i Muzyki Kaszubsko-Pomorskiej. Na tej konferencji ks. Prałat wygłosił wykład na temat wpływu kultu maryjnego na kształtowanie się życia religijnego i moralnego rodzin katolickich.
Mając na względzie całokształt pracy duszpasterskiej, rozwijanie kultu maryjnego, wielką dbałość o dobra kultury, a także rozsławianie Kościerzyny w kraju i za granicą, Rada Miasta Kościerzyny nadała ks. prałatowi M. Szczepińskiemu tytuł Honorowego Obywatela Miasta Kościerzyny. Podsumowanie jego bogatej działalności znajduje się w wypowiedzi ks. W. Szulista: „Lubię chętnie rozmawiać z ks. Szczepińskim, który jest wszechstronnie uzdolniony i ma bogatą praktykę w zakresie duszpasterstwa, budownictwa, konserwacji zabytków, a także nie są mu obce problemy naukowe".

 

ks. Antoni Bączkowski 2015 -

Urodził się 3 czerwca 1958 w Gniewie (na Kociewiu). W latach 1977-83 odbył studia filozoficzno-teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym w Pelplinie. Święcenia kapłańskie otrzymał 22 maja 1983. 

Był wikariuszem w Dziemianach (parafa pw. świętego Antoniego Padewskiego)  w latach 1983/84 oraz w Toruniu w parafiach: Chrystusa Króla, w latach 1984/85 i św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty w latach 1985/91. 

Magisterium uzyskał w 1991 roku na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W 1999 roku uzyskał licencjat z teologii duchowości na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. 

 W latach 1991-2003 pracował w Kurii Diecezjalnej, w Wydziale Duszpasterskim, gdzie pełnił różne funkcje, między innymi: Diecezjalnego Duszpasterza Młodzieży w latach 1990-2003, asystenta diecezjalnego Akcji Katolickiej, koordynatora Dzieła Fundacji Nowego Tysiąclecia.  W latach 1997-2003 był dyrektorem Wydziału Duszpasterskiego.  Od 1993 roku jest diecezjalnym asystentem Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Diecezji Pelplińskiej. 

Od 1975 roku co roku  pielgrzymuje na Jasną Górę, w ramach Pieszej Pielgrzymki Warszawskiej (1975-1978), a od 1979 roku z Pomorza (gdzie był przewodnikiem grupy zielonej – chojnickiej w latach 1983-1984, i grupy białej toruńskiej w latach 1986-1991).

Przez szereg lat prowadził rekolekcje dla młodzieży maturalnej w Orliku i Kościerzynie oraz członków Ruchu Światło-Życie. Od reaktywowania Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży w diecezji, tj. roku 1992, co roku prowadzi rekolekcje dla członków tegoż stowarzyszenia.

Od 4 kwietnia 2003 do 31 sierpnia 2015 roku był rektorem Wyższego Seminarium Duchownego Diecezji Pelplińskiej. Prowadził wykłady z wprowadzenia w chrześcijaństwo i nowych ruchów kościelnych oraz teologii pastoralnej. 

Od 1 września 2015 został proboszczem parafii Świętej Trójcy w Kościerzynie (na Kaszubach) i kustoszem sanktuariów maryjnych pod wezwaniem Matki Bożej Królowej Rodzin i Matki Bożej Bolesnej.